مەن بىر ساقلىقنى ساقلاش خادىمى، شۇڭا خىزمەت داۋامىدا ئەيدىز ۋىرۇسى بىلەن يۇقۇملانغان بالىلارنى ئۇچرىتىپ تۇرىمەن، ئۇلار بىلەن دوست بولۇپ قالىمەن، بۇنى ‹‹ھايات›› ماڭا ئاتا قىلغان سوۋغا دەپ بىلىمەن. ئۇلاردىن مەن نۇرغۇن نەرسىلەرنى ئۆگەندىم، ئۇلارنىڭ تېنى ئاجىز بولسىمۇ، ئىپادىلىگەن چەكسىز جاسارىتى مەندە پۈتمەس تەسراتلارنى قالدۇردى. بۇ ماقالەمدە سىلەرگە تايلىرنىڭ ھېكايىسىنى سۆزلەپ بەرمەكچىمەن:
   تايلىر تۇغما ئەيدىز ئاغرىقى ئىدى، شۇڭا تۇغۇلغان كۈنىدىن تارتىپ ئوكۇلغا تايىنىپ ياشاشقا مەجبۇر بولدى. ئۇ بەش ياشقا كىرگەن يىلى كۆكرىكىگە نەيچە ئورنىتىلدى، نەيچە ئۇنىڭ بىلىكىدىكى سۈمۈرگۈچكە ئۇلانغانىدى. دورا دەل مۇشۇ سۈمۈرگۈچ ئارقىلىق نەيچىدىن ئۆتۈپ، تومۇرغا كىرەتتى. كۆپ ھاللاردا تايلىر ھاياتىنى داۋاملاشتۇرۇش ئۈچۈن ئوكسىگېنغا موھتاج بولاتتى. شۇڭا ئۇ دورا – ئوكۇل بوغچىسىنى يۈدۈپ، ئوكسىگېن تۇڭى سېلىنغان كىچىك ھارۋىسىنى ئىتتىرىپ، دوختۇرخانىنىڭ باغچىسىدا ئويناپ يۈرەتتى، ئۇنى تونۇيدىغانلار ھاياتنىڭ ئۇنىڭغا ئاتا قىلغان شادلىقى ۋە كۈچىگە ھەيران قالاتتۇق. تايلىرنىڭ ئانىسى دائىم ئۇنى ئەركىلىتىپ: ئوغلۇمنىڭ ھەرىكىتى بەك چاققان، ئۇنىڭغا قىزىل مايكا كىيدۈرۈپ قويسام، دېرىزىدىن بىر قاراپلا ئۇنىڭ قەيەردە ئويناۋاتقانلىقىنى كۆرەلەيمەن، دەيتتى. ئەمما بۇ قورقۇنچلۇق كېسەل ھاياتىي كۈچى ئۇرغۇپ تۇرىدىغان، ماشىنا ئادەمگە ئوخشاپ قالغان تايلىرنى ئاخىرى يىقىتتى.
   بۇ چاغدا ئۇنىڭ ئانىسىنىڭ كېسىلىمۇ ئېغىرلاشتى، بارلىق داۋالاش چارىلىرى تايلىرغا كار قىلمايۋاتقان پەيتتە، ئانىسى ئۇنىڭ بىلەن ئۆلۈم توغرىسىدا مۇڭداشتى. ئۇ ئوغلىغا تەسەللىي بېرىپ مۇنداق دېدى:
   — مەنمۇ ئۇزاق ئۆتمەي بۇ دۇنيادىن ئايرىلىمەن، شۇ چاغدا سەن بىلەن جەننەتتە ئۇچرىشىمەن، بالام...
   تىنىقى توختاش ئالدىدا تۇرغان تايلىرنىڭ مېنى چاقىرىۋاتقانلىقىنى ئاڭلاپ ئۇنىڭ ياتىقىغا كىردىم، ئۇ پەس ئاۋازدا مۇنداق دېدى:
   — دوختۇر ئانا، مەن جەننەتكە كېتىدىغان ئوخشايمەن، ئەمما مەن قورقمايمەن. مەن جەننەتكە ماڭىدىغان چاغدا ماڭا قىزىل مايكا كىيدۈرۈپ قويۇڭلار، ئانام ماڭا ‹‹مەنمۇ جەننەتكە بارىمەن›› دەپ ۋەدە بەرگەن ئىدى، بەلكىم ئانام بارغاندا مەن جەننەتتە بالىلار بىلەن ئويناۋاتقان بولۇشۇم مۇمكىن. شۇ چاغدا ئانام چوقۇم مېنى ئۈستۈمدىكى قىزىل مايكىغا قاراپلا تونۇۋالالايدۇ...